Św. BenedyktŚw. Benedykt

    ŚWIĘTY BENEDYKT Z NURSJI (OK. 480 – 547), Patriarcha mnichów Zachodu i główny patron Europy, urodził się w Nursji (dziś Norcia w Umbrii, Włochy) ok.480 r. w rodzinie szlacheckiej. Nie zachowało się zbyt wiele świadectw pisanych dotyczących jego osoby. Podstawowym źródłem pozwalającym odczytać jego duchową sylwetkę jest napisana przez niego Reguła, oraz pochodzący z końca VI w. Żywot autorstwa papieża św. Grzegorza Wielkiego, zawartym w drugiej księdze Dialogów.

    Benedykt żył w czasach wielkiego kryzysu starożytnej kultury zachodnio-rzymskiej, zniszczonej w znacznym stopniu przez inwazję plemion z Północy i Wschodu.

    Według świadectwa św. Grzegorza, młody Benedykt został wysłany na studia do Rzymu. Widząc jednak zepsucie moralne i upadek intelektualny, zdecydował się przerwać studia i poświecić się modlitwie i życiu ascetycznemu. Przebywał najpierw w pustelni w okolicach Subiaco w środkowej Italii, gdzie pod opieką starszego mnicha prowadził życie pustelnicze. Po kilku latach został poproszony przez mnichów z pobliskiego klasztoru Vicovaro, aby został ich przełożonym. Gdy jednak po dość krótkim czasie część wspólnoty zbuntowała się przeciw niemu – odszedł z grupą wiernych sobie uczniów. W 529 roku założył klasztor na Monte Cassino, w miejscu dawnego pogańskiego sanktuarium. Tam właśnie opracował nowy model wspólnoty mniszej, żądając od swoich uczniów potrójnych ślubów: stałości, zachowania obyczajów monastycznych i posłuszeństwa. Benedykt uważał swoją Regułę za drogę dla początkujących, za szkołę służby Bogu, w której nie pragniemy narzucać niczego, co byłoby zbyt ostre lub surowe. Reguła została następnie przyjęta przez wiele zachodnich klasztorów (do 1595 roku wykorzystywało ją ponad 100 zakonów). Jako mnich Benedykt był człowiekiem praktycznym, szczerym i prostym. Łączył w sobie wymagania dyscypliny z szacunkiem dla osoby ludzkiej. Było to spojrzenie – jak miało się potem okazać – daleko przerastające ramy czasu, w których przyszło żyć samemu Benedyktowi.