BiografiaBiografia

Ks. Alfons Mańkowski, Bernard z Wąbrzeźna (1575-1603), w: Polski Słownik Biograficzny, t. 1 (1935), s. 460.

 

Bernard z Wąbrzeźna (1575-1603), bene­dyktyn lubiński, ur. tamże z rodziców: burmistrza Pawła Pęcherka i Doroty z Sasinów, miał imię chrzestne Błażej. Od r. 1586 był uczniem je­zuitów poznańskich, od r. 1599 nowicjuszem w Lubiniu, w następnym roku złożył śluby za­konne w ręce opata Kiszewskiego, poczem otrzy­mał święcenia kapłańskie. Umarł w Lubiniu 1 czy 2 VI 1603 jako mistrz nowicjuszów. Z powodu nadzwyczajnych cnót i świątobliwego, peł­nego ciężkich, umartwień żywota, uważany za świętego i cudotwórcę jeszcze za życia, po śmierci stał się przedmiotem kultu, utrzymującego się po dziś dzień w Lubiniu, Śremie, Grodzisku. Pomnik mu wystawił w świątyni lubińskiej Jan Gniński, sufragan poznański w 1626 r., a gdy ten zniszczał, nowy okazalszy postawił w 1794r. opat Kieszkowski. Przygotowania do beatyfikacji rozpoczął z polecenia biskupa Macieja Łubieńskiego oficjał gen. Bajkowski 1629, kontynuował przeor Jacek Zimowicz. W roku 1645 przesłuchiwano świadków w Wąbrzeźnie; po wojnach szwedzkich, w których zaginęło dużo doku­mentów i pisanych zeznań świadków, w 1686r. sufragan poznański Wierzbowski podjął na nowo starania, niebawem na długie lata zaniechane. Po kasacie w XIX w. zaginęły liczne wota i znaczna suma, złożona na koszty pro­cesu beatyfikacyjnego. Ponowne starania roz­poczęto obecnie.

Chwaliszewski A. ks., Żywot i cuda wielebnego sługi Bożego O. Bernarda z Wąbrzeźna, P. 1881; Stańczewski J., Żywot i cuda świątobliwego sługi Bożego Bernarda z Wąbrzeźna, Wąbrzeźno 1929.